‘Women’s Freedom’ by Bharatiyar

bharati new, fb

Complied by London Swaminathan
Post No.989; Date :— 19th April 2014.

Also read an article on “The Place of Women by C.Subrahmanya Bharati (1882-1921) posted here on 19-3-14; Post No 918.

This one is a new article he wrote in English on the same subject in 1915.

It is amazing to read Bharati’s views on women. He lived well ahead of his times. To write such things like women’s freedom, liberation etc., was considered blasphemous and anti social in 1910s. Even in the West, we couldn’t see such progressive thinking then. He quotes Maitreyi and Gargi and Andal and Avvai in support of his argument:- swami

(April 30, 1915 – “Commonweal”)

“Ages ago, in Vedic times, our nation has produced women like Maitreyi and Gargi, who were able to take part in the discussions and debates of the highest thinkers of the land. But, today, what is woman’s status in our country? There is no use shrinking from strong language when we have to deal with terrible facts. Our women today are slaves. I am quite aware that we still retain something of the old idea that the mother must be looked upon as a goddess by her children. But every woman is wife before she is mother; and the position of the wife, with us, is that of a petted slave – more slave than pet; she must not speak to strangers; in the North she is not supposed to see men, except the prescribed ones.

When sometimes we are pleased to give our ladies the benefits of ’ education’, we are careful to see that the education scarcely reaches further than enabling them to read a few moral tales and ‘Chastity’ novels and to play some hackneyed tunes on the contemptible harmonium. Cooking is their chief trade and child bearing their only contribution to the life and progress of humanity. And the splendid result of all this, which we sometimes make a matter for boasting, is that women are “ the pillars of orthodoxy and conservatism” – which means they are immensely helpful in maintaining and perpetuating the conditions of slavery in our religious, social, and political lives.

The root evil idea that has almost become instinctive among our men-folk that a woman enlightened and liberated, who can face the world boldly, and treat all as her equals, cannot remain chaste.

Now every intelligent human being will admit that chastity is one of the highest social virtues. But, certainly is not everything in life. Indeed no single virtue may be made to do duty for the infinite realisations of a liberated human existence. But it is sheer ignorance to suppose that freedom will lead women to disregard the virtue of chastity. Was Maitreyi un-chaste? Were Andal the god intoxicated poetess of Vaishnavism and Auvai, the fearless moralist, susceptible to the lures of the flesh? Of course, we cannot expect liberated women to be passively and brutishly submissive and obedient to all the fancies and follies of men. And in modern India there is quite a rage for these blessed virtues of submission and obedience. Inept political leaders, grown old in their ineptitude, are loudly complaining that the younger men are not submissive and obedient.

bharati family
Family picture of Bharati

The Brahmanas – our “Gods on earth” — who have nowadays become famous for making sweetmeats and writing romantic police reports, are waxing indignant that the “lower classes” are gradually losing their “virtues” of obedience and submission. “Heaven-born” administrators and ediors of dull, commercial news papers are wondering why the “natives” are not quite as submissive and obedient as dogs and cows. The police peon wants the whole village to be obedient to himself. The priest wants submission. I wonder which class in India does not worry about itself about the growing disobedience on the part of “our inferiors”.

The situation is nauseating. We are men – that is to say, thinking beings. Our chief work in this world is the understanding and the glorification of God’s ways and not the enslaving of God’s creatures. If any man or nation forgets this, that man or nation is doomed to perdition.

The slave and the slave-driver are equally unhappy, equally accursed. It staggers me to think how humanity has managed so far to be even partially blind to this central, essential, most shining truth of God’s world. Bu I feel it as a special shame that we Indians, with our magnificent Vedas and Upanishads, should still be giving sacred names to despicable forms of slavery.

I am anxious that responsible men throughout the country should give the most serious consideration to this question of woman’s status in India and do something immediately to make Indian womanhood free, enlightened and really human, that is to say, divine.

(Bharati is satirical when he mentions the Brahmins, spies and news paper editors. We will understand the satire better if we knew what happened in 1915:- swami.)

Contact swami_48@yahoo.com

மண்டோதரியின் மாண்பு !

mando best
By s Nagarajan
Post No 988a; dated 19th April 2014
ராமாயண வழிகாட்டி; அத்தியாயம் 24

ராமாயணத்தில் வரும் அற்புதமான பாத்திரங்கள் அனைவரையும் சரி சமமாக கவிதா மயமாக்கி இருப்பது வால்மீகி ஒருவராலேயே செய்ய முடிந்த அற்புதம். இந்த வகையில் மண்டோதரியை அவர் சித்தரிக்கும் பாங்கே தனி!

அஹல்யா திரௌபதி சீதா தாரா மண்டோதரீ ததா I

பஞ்ச கன்யா ஸ்மரேன் நித்யம் மஹாபாதக நாசினி: II

ஹிந்துக்களால் காலம் காலமாகத் துதிக்கப்பட்டு வரும் ஸ்லோகம் இது.
அஹல்யா, திரௌபதி, சீதா, தாரா. மண்டோதரீ ஆகிய ஐந்து கன்யாக்களின் பெயரை தினமும் நினைத்தால் மஹாபாதகங்களும் நாசம் அடையும் என்பது இதன் பொருள். இதில் நால்வர் ராமாயணத்தில் வரும் பாத்திரங்கள். திரௌபதி மஹாபாரதத்தில் வரும் பாத்திரம். ராமாயணத்தில் வரும் நால்வரும் ராமரை இன்னார் என்று அடையாளம் தெரிந்து கொண்டு பரம்பொருளே அவர் என்று நிர்ணயித்த மஹா பாக்கியசாலிகள். திரௌபதியோ கண்ணன் உண்மையில் பரம் பொருளே என்று அறிந்தவள். அவரைத் ஹ்ருதயகமலவாசா என்று துதித்தவள்.

மண்டோதரீ ராவணன் வீழ்ந்து கிடந்ததைப் பார்த்தவுடன் புலம்புகிறாள். அவனை வதம் செய்ய வந்தவன் சாதாரண மானுடன் அல்ல; பரம் பொருளே என்று அவள் கூறுகிறாள்
யுத்த காண்டத்தில் நூற்றுப்பதினான்காவது ஸர்க்கத்தில் 16,17,18,19 ஆகிய நான்கு ஸ்லோகங்களில் அவளின் பேரறிவு வெளிப்படுகிறது.

வ்யக்த மேஷமஹாயோகீ பரமாத்மா ஸநாதந: I
நாதிமத்ய நிதநோ மஹத: பரமோ மஹாந் II

தமஸ: பரமோதாதா சங்க சக்ர கதாதர: I
ஸ்ரீவத்ஸ வக்ஷா நித்ய ஸ்ரீரஜய்யச் சாச்வதோ த்ருவ: II

மாநுஷம் ரூபமாஸ்தாய விஷ்ணுஸ்ஸத்யபராக்ரம I
ஸர்வை: பரிவ்ருதோ தேவைர் வாநரத்வமுபாகதை: II

ஸர்வலோகேஸ்வரஸ் ஸாக்ஷாத்லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா: I
ஸராக்ஷஸ பரிவாரம் ஹதவாம்ஸ்த்வாம் மஹாத்யுதி: II


ஏஷ – இவர் (ஸ்ரீராமர்) மஹாயோகீ பரமாத்மா ஸநாதந: – மஹாயோகியும் பரமாத்மாவும் புராணபுருஷரும் அநாதிமத்ய நிதநோ – ஆதியும் மத்தியும் அந்தமும் இல்லாதவரும் மஹத: பரமோ மஹாந் – பெரும்பொருளிலும் சிறந்த பெரும்பொருளூம் தமஸ: பரம: – இருளுக்கு (அஞ்ஞானத்திற்கு) அப்பாற்பட்டவரு தாதா – சிருஷ்டிப்பவரும் சங்க சக்ர கதாதர: -சங்கத்தையும் சக்கரத்தையும் திருக்கரத்தில் கொண்டவரும் ஸ்ரீவத்ஸ வக்ஷா – ஸ்ரீ வத்ஸமென்னும் மறுவை மார்பில் கொண்டவரும் நித்ய ஸ்ரீ –நித்ய லக்ஷ்மீ சமேதரும் அஜய்ய –அஜேயரும் சாச்வதோ த்ருவ: – எக்காலத்திலும் இருப்பவரும், மாறுபடாதவரும் ஸர்வலோகேஸ்வர: – அனைத்து லோகங்களுக்கும் ஈஸ்வரரும் மஹாத்யுதி: -மஹிமை மிக்கவருமாகிய சாக்ஷாத் விஷ்ணு: -சாக்ஷாத் விஷ்ணு பகவான்.


வ்யக்த – இது திண்ணம் ஸத்யபராக்ரம – ஸத்யமான பராக்ரம்ம் கொண்ட இவர் லோகாநாம் – உலகங்களுக்கு ஹிதகாம்யயா – நன்மை புரியத் திருவுள்ளம் கொண்டு மாநுஷம் ரூபே ஆஸ்தாய – மானிட உருவம் தரித்துக் கொண்டு வாநரத்வம் – வானர உருவத்தை உபாகதை: -அடைந்த தேவைர் ஸர்வை: – தேவர்கள் யாவராலும் பரிவ்ருத: – சூழப்பட்டு த்வாம் – உம்மை ஸராக்ஷஸ பரிவாரம் – அரக்க பரிவாரங்களுடன் ஹதவான் – கொன்று விட்டார்.


ராமாயணத்தின் மையக் கருத்தை இந்த நான்கே ஸ்லோகங்களில் நாம் காண்கிறோம். விஷ்ணுவுக்கு சஹஸ்ர நாமங்களைச் சொல்லும் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் அதி ரஹஸ்யமான அர்த்தங்களைக் கொண்டது. அந்த ஆயிரம் நாமங்களில் தேர்ந்தெடுத்த சிலவற்றை மண்டோதரீ இங்கு குறிப்பிடுவது ரஹஸ்யசாரமாகவும், சுவையுடன் கூடியதாயும், ராமரை விஷ்ணுவே என்று நிர்ணயம் செய்வதாயும் அமைந்துள்ளது.

தாரையும் கூட ராமரை பரம்பொருளே என்று இனம் கண்டவள். மண்டோதரியும் அப்படியே.

ராமாயணத்தின் ஜீவநாடியான விஷ்ணு நாமங்கள் இடம் பெறும் ஸ்லோகங்கள் என்பதால் இவை தனிச் சிறப்புடையவையாக ஆகின்றன; உயர்ந்து நிற்கின்றன!

Contact:— Swami_48@yahoo.com

Beautiful Quotations from a Great Playwright


Post 988; Dated 18th April 2014.
Compiled by By London Swaminathan

Bhasa is one of the greatest playwrights of the world. His 13 plays in Sanskrit were rediscovered in Kerala in 1912. He lived in the fourth century BCE. He is one of the greatest playwrights of the world for the number of plays he wrote and for the quality of the plays. He was praised by Kalidasa, the greatest poet of India. Probably Bhasa is the oldest playwright of India because we did not get the plays of earlier writers mentioned by Kalidasa and others. By the language, style and the theme he dealt with, we have to place Bhasa in the fourth century BCE. All others except Bhasa followed the rules laid down in the Natyasastra and this proved his antiquity.

Here are some quotes from ‘Svapnavasavadatta’, his masterpiece and one of the best dramas available today:—

1.Even deities, when not clearly known are insulted.

2.The cycle of fortune of the world revolving with the course of time, moves like the spokes of a wheel.
Kalakramena jagatha: parivarthamana
Chakrarampankthiriva gachathi bhagyapankthi:

3.No rough treatment should be accorded to the inmates of a hermitage; to avoid the insults that are received in a city these high souled persons come to reside in a forest.

Bright (Intelligent Look)
4.Good, his look is full of practical knowledge.

5.Hatred or high regard springs from the mind’s view point (looking at a thing).

Guests to hermitages
6.Penance groves are, indeed ,in the case of visitors, their own homes.

7.Surely fate does not go beyond the well tested declarations of the seers.

8. A hermitage, as is well known, is common to all people.
( All the above quotes are from Act 1)


9.That is really called beauty which has a charm for the minds of all.

Great men
10.The hearts of great men are such as yield to the first onslaught (of grief); but they are easily composed (afterwards).
(From Act 2 )

11.It is improper to hear the description of another’s husband.
(From Act 3)

12.Fate is intransgressible
Anthikramaniyo hi vidhi:

13.It is difficult to forget deep rooted love; grief revives at each remembrance. It is the course of nature that on shedding tears in this world the mind attains freshness, having a debt paid off.
14.Even the servant of a courteous man is himself also courteous.
(From Act 4)

15.Woman is timid by nature.

16.Honour met with reciprocal honour, begets affection.
So let your Honour rise.

17.The conferrers of mighty benefits and of high honours are always easily found in the world, but their appreciators are rare.
(From Act 4)


18.No enterprising spirit manifests itself in those, who are timid or weak; generally royal fortune is enjoyed by the energetic alone.

19.Who is able to protect whom at the time of death? Who support the pitcher when the rope is cut? Thus man fares equally with trees: each is cut down (dies) when his time comes and grows again (born).

20.How could such lovely complexion meet with terrible destruction! How was this sweetness of face despoiled by fire?

21.Resemblance of form existing between two persons is seen in this world
Returning borrowed things
22.A deposit ought to be returned in the presence of witnesses
(From Act 6)

Contact swami_48@ yahoo.com

சீதை சொன்ன காகாஸுரன் கதை!

ram gem

By S Nagarajan
Post No.986; Dated 18th April 2014.
அத்தியாயம் 23

சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் சீதையைக் கண்டு மன மகிழ்ச்சி கொண்டு தன் விஸ்வரூபத்தைக் காண்பித்துத் தன்னுடன் உடனடியாக ராமரிடம் வருமாறு வேண்ட அதற்குச் சீதை மறுத்து ஸ்ரீராமரே தன்னை வந்து மீட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்று தன் திருவுள்ளக் கருத்தை வெளியிடுகிறார். அப்போது ஹனுமான் சீதையிடம் ஒரு அடையாளம் தர வேண்டுமென்று விண்ணப்பிக்கிறார் உடன் சீதை தன் சூளாமணியைத் தருகிறார். அத்தோடு முன் நிகழ்ந்த காகாசுரனின் கதையையும் அடையாளமாக ஹனுமானிடம் சொல்கிறார். 38வது ஸர்க்கமாக அமையும் சீதை சொன்ன காகாசுரனின் கதை இது தான் :-

சித்திரகூடமலையில் வடகீழ் தாழ்வரையில் உள்ளதும் மந்தாகினிக்கு ஸமீபத்தில் உள்ளதும் ஏராளமான கிழங்குகளும், கனிகளும், தீர்த்தங்களும் அமைந்த சித்தாஸ்ரம்ம் என்னும் ஆஸ்ரமத்தில் ஒரு ப்ரதேசத்தில் ஜலத்தில் பலவகை மலர்களால் நறுமணம் வீசிகிற நெருங்கிய சோலைகளிலும் அலைந்து களைத்து தபஸ்விகளின் ஆசிரமத்திலிருந்து வந்த நீர் என் மடியில் படுத்திருந்தீர்,
அப்போது மாமிசம் உண்பதில் ஆசையுற்ற ஒரு காகம் கூரான மூக்கால் என்னைக் குத்திற்று. அந்தக் காகத்தை மண்ணாங்கட்டியால் பயமுறுத்தி விரட்டினேன்.
ஆனால் மாமிசத்தை விட விரும்பாத அந்தக் காகம் என்னைக் குத்திய வண்ணமே அங்கேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. நான் காகத்திடம் சினந்து என் அரைநூல் மாலையை மாத்திரம் கழற்றவும் அதனால் ஆடை நழுவி வீழ்கையில் உம்மால் பார்க்கப்பட்டேன்.

தீனியில் ருசி கொண்ட காகத்தால் குத்தப்பட்டு கோபம் மூட்டப்பட்டுக் களைத்திருந்த நான் உம்மால் பரிஹாஸம் செய்யப்பட்டேன். அதனால் மிகவும் வெட்கம் அடைந்தேன். அப்படியிருந்தும் உம்மிடமே வந்து சேர்ந்தேன். உமது மடியில் வந்து உட்கார்ந்தேன்.முகம் மலர்ந்திருந்த உம்மால் கோபமுற்றிருந்த நான் தேற்றப்பட்டேன்.

நாதா! முகமெல்லாம் கண்ணீர் நிரம்பி இருக்கக் கண்ணீரை மெதுவாகத் துடைத்துக் கொண்டிருந்த என்னை அதிகம் கோபம் கொண்டவளாக அறிந்தீர்.

ram in frame

நான் மிகவும் களைப்பால் அப்படியே உமது மடியில் படுத்து உறங்கினேன் நீரும் என் மடியில் கண் வளர்ந்தீர். அப்போது அதே காகம் மறுபடியும் வந்தது. தூங்கி எழுந்திருந்த என்னை மார்பில் கீறிற்று.
அப்படிப் பல தடவை பாய்ந்து பாய்ந்து என்னைக் கீறவே அப்போது சொட்டிய ரத்தத் துளிகளால் ஸ்ரீ ராமர் எழுந்தார்.

அவர் என் மார்பகங்களில் காயப்பட்டதை அறிந்து சினம் கொண்டு,” “உனது மார்பு எவனால் புண்படுத்தப்பட்டது? ஐந்து தலை நாகத்துடன் எவன் விளையாடுகிறான்?”, என்று கேட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்து காகத்தைக் கண்டார்.

அந்த காகம் இந்திரனுடைய மைந்தன். கதியில் வாயுவுக்கு நிகரானது. அது அங்கே உடனே அங்கிருந்து மறைந்து விட்டது. கோபம் கொண்ட ராமர் தர்ப்பாஸனத்திலிருந்து ஒரு புல்லை எடுத்து பிரம்மாஸ்திர மந்திரத்தை மந்திரித்தார்.அது ஊழித்தீயெனப் பற்றி எரிந்தது. காகத்தைத் துரத்தியது.
உலகனைத்தும் ஓடி ஓடிக் களைத்த அது ராகவரையே சரணம் அடைந்தது.சரணம் என்று தம்மை வந்து அடைந்த காகத்தை நோக்கி,”பிரம்மாஸ்திரத்தை வீணாகச் செய்ய முடியாது. ஆகையால் வழி சொல்” என்றார் அவர்.

காகம், ‘அஸ்திரம் என் வலது கண்ணை அழிக்கட்டும்’ என்று கூறவே பிரம்மாஸ்திரம் அதன் வலது கண்ணை அழித்தது.

அது முதல் காக்கைகளுக்கு ஒற்றைக் கண் என்பது தெரிந்த விஷயம் என்று இப்படி காகத்தின் நீண்ட வரலாற்றை சீதை கூறி அருளினார். பின்னர் தன் சூடாமணியை ஹனுமானிடம் தந்தார்.

ததௌ வஸ்த்ரகதம் முக்த்வா திவ்யம் சூடாமணிம் சுபம் I
ப்ரதேயோ ராகவாயேதி சீதா ஹனுமதே ததௌ II

-சுந்தர காண்டம், முப்பத்தெட்டாவது ஸர்க்கம், எழுபதாவது ஸ்லோகம்

தத: – அப்பொழுது வஸ்த்ரகதம் – வஸ்த்ரத்தில் முடிந்திருந்த சூடாமணிம் – சூடாமணி என்னும் திவ்யம் சுபம் – திவ்ய ஆபரணத்தை முக்த்வா – அவிழ்த்தெடுத்து ராகவாய – ராகவருக்கு ப்ரதேய – சேர்த்து விட்டேன் இதி – என்று சொல்லி சீதா ஹனுமதே ததௌ – சீதை ஹனுமானிடம் தந்தாள்

இந்த சூடாமணியைக் கண்டவுடன் தான் ராமருக்கு உயிர் வந்தது. முக்கியமான ஒரு கட்டத்தை வால்மீகி விளக்குகையில் சூடாமணி தரப்பட்ட இந்த ஸ்லோகம் அர்த்தமுள்ள ஸ்லோகமாக அமைகிறது. காலம் காலமாக கேட்பவரின் மனத்தை உருக வைக்கும் கவிதையாகவும் ஆகி விட்டது.
contact swami_48@yahoo.com

Vedic Hymn — better than National Anthems!

kancci anandam

Compiled by London Swaminathan
Post no.— 985; Dated 17th April 2014.

Hindus’ Views on Vedas

It has become a fashion among Indian scholars to quote what foreigners said about our Vedas in English or German. Half of them are negative remarks. Even when they praised it was divided on racial basis such as Aryan, Dravidian and Munda. They have even gone to the extent of dividing Hindu Gods into Aryan and Dravidian without any rhyme or reason. In most of the places they remark the meaning is obscure or not clear. Sometimes they make fanciful suggestions. They don’t agree with our dating. We have had enough of Max Mullers and Griffiths. Since we have no mention of any racial differences in our Hindu scriptures, whether it is Tamil or Sanskrit, one must first listen to native scholars who are well versed in the Vedas. One must trust their father and mother or an elder in the community for the opinion on the Vedas. Then we must study what foreigners say about us and counter it or appreciate it.

Here are some of the quotes from Hindu saints or Hindu scholars:–

“It is not possible to tell the age of the Vedas. If we say that an object is ‘anadi’( without beginning) it means nothing existed before it. When we chant the Vedas in the manner prescribed by sastras, we mention name of the seer connected with each sukta (hymn), its metre and the deity invoked. Since there are many mantras associated with various seers we think that they were composed by them. Vedas are ‘apauresheya’(not man made); it means not the work of any man. When we say Columbus discovered America we do not mean he created that continent; we mean that he merely made the continent known to the world. In the same way the laws attributed to Newton, Einstein and so on were not created by them. Scientists like Newton perceived the laws of nature and revealed them to the world. Similarly the seers discovered the mantras and made a gift of them to the world.
Kanchi Paramacharya Swami (1894-1994)
Page 138 of Hindu Dharma, B V Bhavan, Bombay, 1995

chart of scriptures

“Modern Indologists are of the view that the Rig Veda came first, that the Yajur Veda came later and so on. But, according to our sastras, all Vedas are eternal. In the Rig-Veda itself, the Yajur Veda and the Sama Veda are mentioned in a number of passages. In the Purusasukta occurring in the Rig Veda (10-90) there is a reference to the other Vedas” — Kanchi Paramacharya (1894-1994)

Better than National Anthems!
The Rig Veda has 10,170 rks and 1028 suktas (hymns). It is divided into ten mandalas (chapters/ divisions) or eight ashtakas (Chapters). It begins with a sukta to Agni and concludes with a sukta to the same deity. For this reason some believe that the Vedas must be described as the scripture of fire (Agni) worship, a view with which we would be in agreement, if Agni were believed to be the light of the Atman (the light of knowledge of the Reality). The concluding sukta of the Rig Veda contains a hymn that should be regarded having a higher significance than the national anthem of any country: it is a prayer for amity among all nations, a true international anthem “may mankind be of one mind”, it goes. “May it have a common goal”. May all hearts be united in love and with the mind and the goal being one may all of us live in happiness”.
Kanchi Paramacharya, Page 193 of Hindu Dharma, B V Bhavan, Bombay, 1995

what are vedas

Don’t you like Kushmanda Lehya?
“ There are mantras that are specially valuable for their sound but or otherwise meaningless. Similarly, there are works pregnant with meaning but with no special mantrik power. The glory of the Vedas is that they are a collection of mantras that are at once notable as much for the energising character of their sound as for the lofty truths they proclaim, a medicine, though bitter does the body good, while some types of food, though delicious, do harm. Are we not delighted to have something like Kushmanda Lehya (an Ayurvedic preparation consisting of ash gourd, jiggery and other ingredients) which is sweet to taste and is at the same time nourishing to the body? Similarly, the Vedas serve a two fold purpose; while they have the mantrik power to do immense good to each one of us and to the world, they also contain teachings embodying great metaphysical truths” — Kanchi Paramacharya Swamiji

Page 168 of Hindu Dharma, B V Bhavan, Bombay, 1995

Veda enlightens one on the knowledge of super sensible matters which lie beyond the domain of perception and inference.

The Veda is the repository or fountain head of all religious sects and duties.
Manu, the Hindu Law – Giver

The process of God making in the factory of man’s mind cannot be seen so clearly anywhere else as in the Rig-Veda.
Dr S Radhakrishnan (Ex President of India and Philosopher)

Vedic sages are positive in their acceptance of life and death and life’s struggles and imperfections; positive too, in their acceptance of the ultimate vales of truth, goodness, beauty and of eternal law and the Ultimate Reality.
Abinash Chandra Bose, 1954
4 vedas

One may clearly discern the rational and scientific spirit in the hymns of the Rig-Veda, the earliest written record of ancient Indian culture, and probably the oldest literary work of some dimension that humanity has bequeathed us.
R S Majumdar, 1954

The four Vedas are the richest, brightest ,most magnificent heritage of the Hindus. They embody all their wisdom, poetry, metaphysics and mysticism. Sri Aurobindo is of the opinion that the Vedas are replete with the suggestion of secret doctrines and mystic philosophies. He looks upon the gods of the hymns as symbols of psychological functions.
P. Nagaraja Rao, 1971

The Vedic texts exist in appearance only, because the real thread of the sense is to be found in an inner meaning. The thread found, the hymns appear as logical and organic wholes and the expression, though alien in type to our modern ways of thinking and speaking, becomes, in its own style, just and precise and shines rather by economy of phrases than by excess, by over-pregnancy rather than by poverty of sense. The Veda ceases to be merely an interesting remnant of barbarism and takes rank among the most important of the world’s early scriptures.
Sri Aurobindo, 1956

Veda is the creation of an age anterior to our intellectual philosophies.
Sri Aurobindo, 1956

The Vedas are the basic scriptures of Hinduism. Among the four Vedas rig Veda, Yajur Veda, Sama Veda and atharva Veda, the first one is considered the most ancient work dating back to about 8000 years ago.
Rig Veda is a collection of prayer hymns. Yajur Veda deals with sacrificial rites and rituals. The Sama Veda has set to music a selected number of hymns from rig Veda, prescribing their chanting at appropriate stages in certain sacrifices. The atharva Veda is mostly a compendium of ethical principles as also some branches of science like Ayurveda.
Swami Vivekananda 1885

Even today we can meet in the streets of indian cities the walking treasure house of Vedic learning.
Dr S Radhakrishnan, 1923


The Vedas were handed down from mouth to mouth from a period of unknown antiquity. It is generally believed that they were never composed by men. It was therefore generally supposed that eithy were taught by god to the sages or that they were of themselves revealed to the sages who were the seers of the hymns.
Surendranath Das Guptas, 1922

The Treasury of Hinduism by Harischandra Lal Singh, Robin Books, 2002

Contact swami_48@yahoo.com

கோசலையின் ஆசீர்வாதம்!


கட்டுரை எண்—984; தேதி 17th April 2014.
எழுதியவர் — ச.நாகராஜன்
ராமாயண வழிகாட்டி — அத்தியாயம் 22

வனவாசம் செல்வது உறுதியாகி ராமர் அனைவரிடமும் விடை பெறும் தருணம். வால்மீகி இந்த உணர்ச்சி பூர்வமான கட்டத்தைப் பல்வேறு சித்திரங்களால் அமைத்து நம்மை உருக வைக்கிறார்.
அயோத்யா காண்டத்தில் இருபத்தைந்தாவது ஸர்க்கமாக அமையும் தாயின் அனுக்கிரஹம் பெறும் ஸர்க்கத்தில் கோசலை தன் மகனின் நலனுக்காக ஸ்வஸ்த்திய்யனம் செய்ய மனதைச் செலுத்தி சுபலக்ஷணம் உடைய தேவ ஸ்தோத்திரத்தைச் செய்தாள். பின்னர் மங்களாசாஸனமாக கோசலை கூறும் வாக்கியங்கள் ஒவ்வொருவரும் படித்து மனத்தில் இருத்த வேண்டியவை.

ராமருக்கு அவர் அளிப்பது இது தான்:

யம் பாலயஸி தர்மம் த்வம் த்ருத்யா ச நியமேன ச I
ச வை ராகவாஷார்த்தூல தர்மஸ்த்வாமபிரக்ஷது II
(25 ஆவது ஸர்க்கம், 3 ஆவது ஸ்லோகம்)

ராகவாஷார்த்தூல – ரகு குல திலகமே யே – எந்த தர்மம் – ஒரு தர்மத்தை த்ருத்யா ச- மனோதைரியத்தோடும் நியமேன ச – நியமத்தோடும் த்வம் – நீ பாலயஸி – அனுஷ்டித்து வருகிறாயோ ச தர்ம வை – அந்த தர்மமே த்வாம் – உன்னை அபிரக்ஷது – பாதுகாக்கக்கடவது

ram gem doll

யேப்ய: ப்ரணமஸே புத்ர சைத்யேஷ்வாயதனேஷு ச I
தே ச த்வாமபிரக்ஷந்து வனே சஹ மஹர்ஷிபி: II
(25 ஆவது ஸர்க்கம், 4ஆவது ஸ்லோகம்)

புத்ர – குழந்தாய் சைத்யேஷு – தேவாலயங்களிலும் ஆயதனேஷு ச – யாகசாலைகளிலும் யேப்ய: – எவர்களை உத்தேசித்து ப்ரணமஸே – நீ நமஸ்கரிக்கின்றாயோ தே ச – அவர்கள் எல்லோரும் வனே – வனத்தில் மஹர்ஷிபி: சஹ – மஹரிஷிகளோடு இருக்கும் த்வாம் – உன்னை அபிரக்ஷந்து – பாதுகாக்கக் கடவது

ram on throne

இதைத் தொடர்ந்து ஒரு நீண்ட ஆசீர்வாத வசனத்தை கோசலை அருள்கிறார். ருதுக்கள், பக்ஷங்கள், மாதங்கள், வருடங்கள், ஸப்த ரிஷிகள், நாரதர் திக் பாலர்கள் உள்ளிட்ட அனைவரையும் சொல்லி அனைத்து சூழ்நிலையிலும் நீ பாதுகாக்கப்படுவாயாக என்று மனமுவந்து ஆசீர்வதிக்கிறார்.

இந்த வசனம் ஒரு கவசமாகவே அமைகிறது.

காலம் காலமாக ப்ரவசனகர்த்தாக்கள் தாயார் வழிநடைப் பயணம் மேற்கொள்ளும் பிள்ளைகளுக்குக் கட்டித் தரும் மூட்டை போல கோசலை அவதார புருஷனுக்கு உகந்த விதத்தில் தர்மமே உன்னைப் பாது காக்கக் கடவது என்று ரக்ஷா மூட்டையைக் கட்டித் தருவதைப் புகழ்ந்து போற்றி விளக்கி வருகின்றனர்.

47 ஸ்லோகங்கள் கொண்ட இந்த ஸர்க்க பாராயணம் அனைத்து மேன்மைகளையும் தரும் என்பதில் ஐயமில்லை!

contact swami_48@yahoo.com

Saint who went to Heaven with A Flute in Hand!!!


Music Route to Heaven!
Essayist : London Swaminathan
Post No.983; Dated—16th April 2014.

There are different ways to reach God. Jnana route, Bhakti route, Karma route and Yoga route are some of the ways. Hindus popularised another route to heaven—Music route which is part of Bhakti route. That is the simplest and easiest route. It is like a high speed motorway. Anyone can follow it even without knowing music. You simply join a Bhajan group and ‘shout in your coarse and harsh voice’, but with sincerity and purity in heart. God answers immediately. Even in the music route, there are some short cuts. One devotee just played a flute and reached God!! This interesting story is found in the Tamil Purana called Peria (Great) Puranam.

Peria Puranam in Tamil gives the history of 63 saints who were devotees of Lord Siva. It is in verses. It was composed by Sekkizar in the twelfth century CE. This work tells the story of the lives of Tamil Saivite saints who lived at least 1200 years ago. The enthralling stories of the 63 Nayanars (Saivite saints) speak of the matchless devotion and fathomless love for god.

Anayar(pronounced Aanaayar) was a cowherd. He lived in Tirumangalam of Melmazanatu, part of Choza territory. He played ‘panchakshara’ mantra (NAMA SIVAYA) on flute and God came and gave him Moksha!
Here is the beautiful story of Anayar from two English translations:–

“Anayar used to drive his herds to the uncultivated land, and protect them from diseases and wild beasts. He also led them to lush pasture and clear water, so that their number rapidly increased. Like Lord Krishna he carried a flute (Vamsi) with him and used to play divine music. He used to play Lord’s Five Letter Prayer (Pancha Akshara = Na-Ma-Si-Va-Ya), with each of the seven notes accurately pitched. He poured forth a stream of such sweet and graceful sound that the whole world stood still to hear.

anayar color

One day Anayar set out to drive the herds of cattle and their calves to pasture. The blue peacocks called; the beetle sang their forest songs among the creepers; the white jasmine buds smiled seductively. Her waist slender as the lightning, her breast swaying gently as she moved, the maiden TIME drew near to dance in the wide amphitheatre of the world.

The herdsmen, staff in hand drove the cattle out to graze over the cool pastures, and when their leader drew near, they gathered round to greet him. Nearby there stood a cassia tree (Kondrai in Tamil, Siva’s favourite tree), its branches swinging low and its flowers hanging down in clusters, like garlands made by human hands, or like Siva’s matted locks. When Anayar saw the tree, he stood and gazed upon it spell bound, his mind wholly centred on the Lord. Then from his heart he began to pour out his love without restraint.

As his love welled up within and overflowed, Anayar took up his flute and played as he was wont in praise of the Lord’s Five Letter Prayer, with music sweet as nectar that melted the very bones of every living creature!

Herd of cows ceased to chew the cud,
Fell into trance and gathered around him,
Calves with milk-froth ringed mouths
Ceased to suckle at the teats of their mothers,
Bands of bulls with spreading horns
Deer and other forest fauna
All with hairs on their hides a tingle,
Gathered around.

Dancing flocks of peacocks
Ceased their strutting and gathered around him,
Coveys of birds, their hearts filled with the music
Which entered through their ears,
Roosted around him, with roosted senses,
The hefty herdsmen
Working in the neighbourhood
Gathered around him,
Leaving aside half finished jobs.


Denizens of the underworld of snakes
Debouched through underground passages
Mountain-dwelling maids
Many many massed around
Mazed in their minds
Vinjayas, Saranars, Kinnaras, Amaras,
Heaven-dwellers all of undiminishing luminance
All in daze, on the beautiful sky above,
In their chariots in the clouds crowded they.

As the tormentors and the tormented
Enjoyed with the same emotions,
The snake of mouth with full of pearly teeth
Swooned and fell on the peacock; the lion of unflagging ferocity
And the massive elephant sat together;
Beside the jaws of the tiger,
The delicate mouthed deer bedded.

The music of the fluting
Of the hollow reed,
Filling the world and capturing the heavens,
Rose in volume vast enough
To reach the holy ears
Of the out of reach-of deceitful devotion Sire
Who dances in the Golden Hall.

On graciously hearing
The music of the flute of Anayar,
The creator of the music, the Lord
With an eye on the forehead
Accompanied by the Willowy Dame of Austerities,
Whose heart was compassion incarnate
Mounted the bull
An appeared on the aerial highway
With his matted locks, the Nursery of the Moon
Trailing behind him.

flute, anayanar2

The heavenly hosts came too, jostling with the gods and crowding round. No other sound was heard but the soaring music of the flute, praising the Lord in the Five Letter Prayer.

Wishing to enjoy such music for all eternity, the Lord then said to Anayar, “Come just as you are, and live with us”.

The Lord then returned to the golden court. As he went, the earth shone bright with the flowers that rained down from on high. Countless sages chanted from the Vedas in his praise, and Anayar went with him, still playing on his flute.

Source: The History of the Holy Servants of the Lord Siva by Alastair McGlashan, Trafford Publishing, Oxford,2006 & Peria Puranam by G. Vanmikanathan, General Editor Dr.N.Mahalingam, Sri Ramakrishna Math, Madras, 1985

Contact swami_48@yahoo.com

கையில் புல்லாங்குழலுடன் சுவர்க்கத்துக்குப் போன புனிதர்!!!


இசை மூலம் இறைவனை அடைந்த ஆனாய நாயனார்
எழுதியவர்:– லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண்—982; தேதி— 16th April 2014.

அறுபத்து மூன்று சிவனடியார்களின் கதைகளைக் கவிதை வடிவில் தந்தது பெரிய புராணம். இதை நமக்குத் தந்தவர் சேக்கிழார் பெருமான். இதில் வரும் அப்பர், சுந்தரர், சம்பந்தர், கண்ணப்பர், நந்தனார் முதலிய கதைகள் பலருக்கும் தெரியும். ஆனால் சேக்கிழார் பாடிய இன்னும் சிலரைப் பற்றி பலருக்கு அதிகம் தெரியாது. குறிப்பாகப் புல்லாங்குழல் ஊதிக்கொண்டே சிவலோகம் சென்ற ஆனாயர் பற்றி பலருக்கும் தெரியாது. புல்லாங்குழலில் நமசிவாய மந்திரத்தை இசைத்தவுடன் சிவனே பூவுலகிற்கு வந்து ஆனாய நாயனாரை புல்லாங்குழல் ஊதிக் கொண்டே அழைத்துச் சென்ற அற்புதமான வரலாற்றை சேக்கிழார் மிக அழகாகப் பாடியுள்ளார். இது உலகில் வேறு எங்கும் நடக்காத அதிசயம்!!

flute, anayanar2

மேல் மழநாடு என்பது சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் ஒரு பகுதி. அங்கே திருமங்கலம் என்று ஒரு ஊர். மங்கலம் என்றால் பிராமணர்கள் வாழும் ஊர் என்பது பொருள். ஆனால் அந்த ஊரில் வாழ்ந்த ஒர் மாடு மேய்க்கும் இடையர் பற்றிய கதை இது. அவர் பெயர் ஆனாயர். அவருக்கு தெரிந்தது மாடு மேய்க்கும் தொழில் ஒன்றுதான். கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் ஜாதி. ஆனால் கண்ணனுக்கோ உலகில் தெரியாத விஷயம் இல்லை. ஆனாயருக்கு மாடு மேய்க்கும் தொழிலோடு வேறு இரண்டே விஷயங்கள் மட்டும் தெரியும். ஒன்று புல்லாங்குழல் வாசிப்பது, இரண்டு பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஜபிப்பது. அதையும் புல்லாங்குழலிலேயே வாசித்து மகிழ்வார்.

செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என்று இருந்த அவரது கவனிப்பில் ஆடு மாடுகள் எல்லாம் சாப்பிட்டுப் பல்கிப் பெருகின. ஒரு நாள் ஒரு கொன்றை மரத்தைப் பார்த்துவிட்டார். அதன் பூக்கள் சரம் சரமாகத் தொங்கியதைக் கண்டவுடன் சிவ பெருமான நினைவில் மூழ்கிவிட்டார்.

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருக்கும் இது போன்ற ஒரு அனுபவம் உண்டு. ஒரு பச்சைப் பசேல் என்று பச்சைக் கம்பளம் விரித்தார் போன்ற வயல் வெளியில் ஒரு நாள் நடந்து கொண்டிருந்தார். தூரத்தில் வானத்தில் கருமேகங்கள் திரண்டு வந்தன. ஒரு பக்கம் பச்சை வயல்; மறுபக்கம் நீல மேகம்; இந்தப் பிண்ணனியில் வெள்ளை நிறக் கொக்குகள் சிறகடித்துப் பறந்தன. இந்த அற்புதமான இயற்கை எழிலைப் பார்த்தவுடன் அவருக்கு இவற்றை எல்லாம் படைத்த இறைவன் நினைவுக்கு வரவே வயல் வரப்பிலேயே சமாதி நிலைக்குப் போய்விட்டார். அவருடன் வந்தவர்கள் அவரை வீட்டுக்குத் தூக்கிக்கொண்டு போக வேண்டி இருந்தது. அவர் சமாதி கலைந்து சுய நினைவுக்கு வர சில நாட்கள் ஆயின!!


நாமாக இருந்தால் இந்த அற்புதமான காட்சியை உடனே மொபைல் போனில் புகைப் படம் பிடித்து அதை பேஸ் புக்கில் போட்டு பெருமைப் பட்டிருப்போம். ஆனால் ஆனாய நாயனார், ராம கிருஷ்ண பரமஹம்சர் போன்றோருக்கு சத்யம் – சிவம்—சுந்தரம் மூன்றும் இறைவனின் படைப்பு. எங்கெங்கெல்லாம் சுந்தரம் (அழகு) இருக்கிறதோ அது எல்லாம் அவர்களுக்கு இறைவனையே நினைவுபடுத்தும்.

கொன்றை மரத்தையும் அழகிய பூங்கொத்துக்களையும் கண்ட ஆனாயர் எடுத்தார் புல்லாங்குழலை, இசைத்தார் நமசிவாய மந்திரத்தை! இதைத் தொடர்ந்து அவரைச் சுற்றியிருந்த உலகமெல்லாம் ஆடாது அசங்காது நின்றன. இதோ சேக்கிழார் பாடல் வாயிலாகவே அதைக் காணுங்கள்:

“வள்ளலார் வாசிக்கும்
மணித் துளை வாய் வேய்ங்குழலின்
உள்ளுறை அஞ்செழுத்து
ஆக, ஒழுகி எழும் மதுர ஒலி
வெள்ளம் நிறைந்து எவ்வுயிர்க்கும்
மேல் அமரர் தருவிளை தேன்
தெள் அமுதின் உடன் கலந்து
செவி வார்ப்பது எனத் தேக்க”.

அதாவது அவர் வாசித்தது அமிர்தத்தையும் கற்பக மரம் ஒழுக்கும் தேனையும் கலந்து கொடுத்தது போல இருந்ததாம் (அமரர் தரு= கற்பக விருட்சம்).

அடுத்தாற்போல பசுக்களும் கன்றுகளும் மான் முதலிய காட்டு விலங்குகளும் என்ன செய்தன என்று படியுங்கள்:–

ஆன் நிரைகள் அறுகு அருந்தி
அசைவிடாது அணைந்து அயரப்
பால் நுரை வாய்த் தாய்முலையில்
பற்றும் இளம் கன்றினமும்
தான் உணவு மறந்து ஒழிய
தட மருப்பின் விடைக் குலமும்
மான் முதலாம் கான் விலங்கும்
மயிர் முகிழ்த்து வந்து அணைய.”

பொருள்:– பசுக்கள் சாப்பிட்ட உணவை அசைபோட மறந்தன. கன்றுகள் பாதியில் பால் குடிப்பதை நிறுத்தின. காளைகள் வந்து குழுமின. மான் முதலிய விலங்குகள் மயிர்க்கூச்சம் அடைந்தன.

anayar color

மயில் முதலிய பறவைகள் என்ன செய்தன என்பதையும் நம் கண் முன்னே படம் போலக் காட்டுகிறார் சேக்கிழார் பெருமான்:

ஆடு மயில் இனங்களும் அங்கு
அசைவு அயர்ந்து மருங்கு அணுக
ஊடு செவி இசை நிறைந்த
உள்ளமொடு புள் இனமும்
மாடு படிந்து உணர்வு ஒழிய
மருங்கு தொழில் புரிந்து ஒழுகும்.
கூடியவன் கோவலரும்
குறை வினையின் துணை நின்றார்

பொருள்:– மயில்கள் ஆடுவதை நிறுத்திவிட்டு ஆனாயரைச் சூழ்ந்து நின்றன. பறவைகள் அவரைச் சுற்றி கூடு கட்டின. இடையர்கள் பாதி வேலைகளைப் போட்டுவிட்டு அவரைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.

பூமிக்கடியில் வாழும் நாகர்கள், வானத்தில் சென்று கொண்டிருந்த தெய்வ மகளிரான அரம்பையர், வித்யாதரர், சாரணர், கின்னரர், தேவர்கள் ஆகியோர் விமானங்கள் எல்லா வற்றுடனும் அங்கே கூடிவிட்டனர்.

பணி புவனங்களில் உள்ளார்
பயில் பிலங்கள் அணைந்தார்
மணிவரை வாழ் அரமகளிர்
மருங்கு மயங்கினர் மலிர்ந்தார்
தணிவு இல் ஒளி விஞ்சையர்கள்
சாரணர் கின்னரர் அமரர்
அணி விசும்பில் அயர்வு எதி
விமானங்கம் மிசை அணைந்தார்.

இந்தப் பாடல்கள் புல்லாங்குழல் இசையின் மகிமையையும் பாடுவதால் அப்படியே பாடல் வடிவில் படிப்பது இன்பம் பயக்கும்.

மரங்கள் அசையவில்லை. ஆறுகள் ஓடவில்லை, அருவிகள் நீர் ஒழுக்கு இன்றி அப்படியே நின்றன. கடல் அலைகள் வீசவில்லை என்று சேக்கிழார் பாடிக்கொண்டே போகிறார். இப்படி ஸ்தாவர, ஜங்கமப் பொருட்கள் எல்லாம் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் சிவனும் உமையும் இந்த இசையில் மயங்கி காளை வாகனத்தில் ஏறிப் புறப்பட்டனர்.

ஆனாயர் குழல் ஓசை
கேட்டருளி அருள் கருணை
தான் ஆய திரு உள்ளம்
உடைய தவ வல்லியுடன்
கானாதி காரணர் ஆம்
கண்ணுதலார் விடை உகைத்து
வான் ஆறு வந்து அணைந்தார்
மதி நாறும் சடை தாழ

“உடனே எம்முடன் வருக. வீட்டுக்குள் போய் ‘’ட்ரஸ்’’ எல்லாம் ‘சேஞ்ச்’ (’மாற்ற) பண்ண வேண்டாம். அப்படியே எம்முடன் வருக”– என்று சிவனும் உமையும் கூறினர்:–

“இந்நின்ற நிலையே நம்பால்
அணைவாய் என, அவரும்
அந்நின்ற நிலை பெயர்ப்பார்
ஐயர் திருமருங்கு அணைந்தார்”

உடனே விண்ணவர்கள் மலர் மாரி பொழிந்தனர். முனிவர்கள் வந்து வேதம் ஓதினர். ஆனாயர் புல்லாங்குழலை நிறுத்தவே இல்லை. வாசித்துக் கொண்டே சிவனுடன் சென்று விட்டார். இவ்வாறு இசைக் கருவியை வாசித்துக் கொண்டே சிவலோகம் போன ஒரு தொண்டரைப் பற்றி படிக்கும் போது வியப்பாக இருக்கிறது. நாமும் கதையை முடித்தோம். நமசிவவாய ஓம்!!

விண்ணவர்கள் மலர் மாரி
மிடைந்து உலகம் மிசை விளங்க,
எண்ணில் அரு முனிவர் குழாம்
இருக்கு மொழி எடுத்து ஏத்த’
அண்ணலார் குழல் கருவி
அருகு இசைத்து அங்கு உடன் செல்லப்
புண்ணியனார் எழுந்தருளிப்
பொன் பொதுவினிடைப் புக்கார்.

சுபம்! Contact swami_48@yahoo.com

How did Rare Indian Animal ‘Asunam’ become extinct?

Chart of mythical animals around the world

Written by London Swaminathan
Post No. 981; dated 15th April 2014

Sonic boom and Sonic bomb
Tamil literature gives us very interesting information about a rare animal called ‘Asunam’. It is phonophobic. It has got a good taste for melodious music. It is more musical than most men. But the minute someone plays on a big drum it dies at once. Sangam Tamil literature is 2000 year old. We have three references to this ‘Asunam’and later literature gives more information. It is not a mythical animal like griffin or Makara or Yali. Somehow palaeontologists and paleo zoologists missed this. Now we get more scientific information about sonic bombs and low frequencies emitted by submarines that killed even giant squids. Dolphins and whales commit mass suicides because of sonar disturbances. So we may look into this extinct animal again armed with all the scientific facts.


Mysterious Vedic Bird ‘Homa’

Tamil literature

‘Natrinai’ is one of the anthologies of Sangam Tamil literature and verses 244 and 304 give the following information:
In the mountainous ‘Kurinji’ area, ‘Asunam’ lives in the caves. It listens keenly to the buzzing sound (music) of the bees and beetles. The heroine of a love poem says, “My lover is like an Asunam. When he is near me it gives pleasure. When he is temporarily separated it gives me great sorrow. I am like Asunam attracted by melodious music and then killed by loud beating of the drums.

The commentator explains that the Tamils played on lyre to attract the Asunams from the caves and suddenly played on drums to kill them. Another verse from another Sangam Tamil anthology called ‘Akananuru’ (verse 88) gives similar information. The only difference is that the commentator describes Asunam as a bird here.
‘Nammanik kadikai’– is one of the 18 minor Tamil works. Verse three of the book is very clear about Asunam. It described it as an animal. It compares Asunam with several other people in public life.
The celebrated author Kamban of Kamba Ramayanam compared himself to Asunam! He said, “Among the stalwarts of Tamil language, probably my poems may be like playing drums to Asunams”. Kamban was so humble that he said his poems may not be of good quality, but the fact of the matter is that he is considered one of the great poets of the Tamil speaking world.

Homa bird is the logo of Iran Airlines

My Research Findings on ASUNAM:–

My research on the Asunam based on the above verses and Tamil encyclopaedia Abhidana Chintamani has found out the salient features of Asunam stories. I can summarise them as follows:–
1.Though there are only three references in the ancient Sangam literature, we know that it is not a bird, but an animal.
2.It lived in the caves of the mountains which ancient Tamils called ‘Kurinji ‘lands.
3.Asunam loved mellifluous music but susceptible to harsh music particularly high decibel noise. Modern research shows that sounds of 185 decibels or more can kill human beings.
4.Tamils deliberately played on lyre to attract it and killed them by playing on big drums. It may be one of the reasons for its extinction. The other reason is noise pollution. It might have slowly disappeared.
5. Very few references in the 2000 year old Sangam Tamil literature show that it was a rare animal even at that time. Other animals like tigers, elephants and bears are referred to hundreds of times.
6.Ancient Tamils knew the power of sound waves. Modern research in this field has led into the development of sonic bombs. We already knew the effect of sonic booms emitted by supersonic jets. We now know the effect of sonar waves on dolphins and whales.
7.It will be good that if Tamils do more research and find out the fossils from mountainous area.
8.I have given the full details of the poets names with full quotes in the Tamil version of this article and we know where those poets lived in ancient Tamil Nadu. So we can narrow down the area of our search.
9.Adi Shankara who lived in the first century BC or before, adds some interesting details ( I follow Kanchi Paramacharya in dating Adi Shankara, which is supported by Tamil literature. Please read my earlier article for the dating)

Mythica Hindu Makara in China

Adi Shankara on Deer Hunt
Verse (sloka) 76 of Viveka Chudamani of Adi Shankara says,
The deer, the elephant, the moth, the fish and the honey bee —- these five are annihilated because of their slavery to one or the other of the senses such as sound etc., through their attachment. What then is the condition of a man who is attached to all these five?
The commentators add the following information about deer:
“The deer is always fascinated by melodious sound and the deer hunter sings to charm the deer. Attracted by the melody of sound, the deer has no awareness of the danger it is in and turns in the direction of the music; the hunter soon makes it his target”.
Asunam may belong to the family of deer.

Makara in Thailand

Contact swami_48@yahoo.com

My other articles on related topics:


Four Birds in One Sloka: Adi Sankara and Nature | Tamil …
9 -7- 2012

The Mysterious Vedic Homa Bird – Tamil and Vedas
10 Dec 2011 –

The Mysterious Vedic Homa Bird: Does It Exist?

சப்தம் கேட்டால் இறந்துவிடும் அதிசய மிருகம் ‘அசுணமா’!!


கட்டுரையாளர்—லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண்—980; தேதி— 15 ஏப்ரல் 2014.

(This article is available in English)

சங்கத் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு அதிசய விஷயம் இருக்கிறது. அசுணமா என்னும் ஒரு மிருகம் பற்றிய தகவல் இது. இப்போது இந்த விலங்கு உலகில் இல்லை. எவ்வளவோ விலங்குகள் இப்படி அழிந்து போய்விட்டன. படங்களில் மட்டுமே காணலாம். தொல்விலங்கியல் (Paleontolgy or Paleo zoology) என்னும் துறை இது போன்ற விலங்குகளின் எலும்புக்கூடுகள் ,படிம அச்சுக்கள் (Fossils) ஆகியவற்றை சேகரித்து வைத்துள்ளன. ஆனால் தமிழ் இலக்கியத்தில் உள்ள அசுணமா பற்றி அவர்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது. தடயங்களும் கிடைக்கவில்லை.

வேதத்திலும் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் கதையிலும் வரும் ஹோமா பறவை (Homa Bird) பற்றி முன்னர் எழுதினேன். அதைப் போன்றே இதுவும் காலப்போக்கில் அழிந்து போய் இருக்கவேண்டும். இதோ அந்த அதிசய அசுணமா பற்றிய விவரம்:–

நற்றிணைப் பாடல் 244, பாடியவர் கூற்றங்குமரனார்
“விழுந்த மாரிப் பெருந்தண் சாரல்
கூதிர்க் கூதளத்து அலரி நாறும்
மாதர் வண்டின் நயவரும் தீம் குரல்
மணம் நாறு சிலம்பின் அசுணம் ஓர்க்கும்
உயர் மலை நாடற்கு உரைத்தல் ஒன்றே”

பொருள்:—மழை கொட்டும் குளிர்ந்த மலைப்பகுதி. அங்கே கூதிர்க் காலத்தில் கூதாளி பூ மலர்ந்து மணம் வீசும். அழகிய வண்டு மிக இனிமையாக ரீங்காரம் செய்யும். அதை நறுமணம் வீசும் குகையில் இருந்து அசுணம் என்னும் விலங்கு கூர்ந்து கேட்கும்.

நற்றிணைப் பாடல் 304, பாடியவர்:- மாறோக்கத்து நப்பசலையார்

“மணிமிடை பொன்னின் மாமை சாய, என்
அணிநலம் சிதைக்குமார் பசலை; அதனால்
அசுணம் கொல்பவர் கைபோல், நன்றும்,
இன்பமும் துன்பமும் உடைத்தே,
தண்கமழ் நறுந்தார் விறலோன் மார்பே.

பொருள்:– (என் காதலன் என்னோடு இருந்தால் என் அழகு குன்றாது). அவர் என்னை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டால், தங்கத்தையும் நீலமணியையும் சேர்த்துக் கட்டிய மாlலையில், தங்கத்தின் அழகு குன்றுவது போல என் மேனி அழகு குன்றும். பசலை தோன்றி அழகைக் கெடுத்துவிடும். அதனால் குளிர்ந்த மணம் கமழும் மாலை அணிந்த என் காதலன் மார்பு அசுணம் என்னும் விலங்கைக் கொல்பவர் கை போன்றது. அதாவது இன்பம் தந்து பின்னர் துன்பத்தைக் கொடுக்கும்.

இதன் விளக்கம் என்ன கூறுகிறது என்றால், அசுணம் என்னும் சங்கீத ஞானம் ( இசையறி விலங்கு ) உடைய விலங்கைக் கொல்வோர் முதலில் யாழ் என்னும் கருவியை வாசிப்பர். அதைக் கேட்டு அது மகிழ்ந்து அருகில் வரும். பின்னர் பெரிய டாமாரம், முரசு முதலியவைகளை வாசிப்பர். அந்த சப்தம் தாங்காமல் அது அப்படியே இறாந்துவிடும். இது போல என் காதலர் பிரிந்தால் என்னை வாட்டி வதைத்து கொல்வது போலாகும் என்று தலைவி உவமை காட்டுகிறாள்.

Picture of Vedic Homa bird in Iran

அகநானூற்றிலும் ஒரு பாடல் உண்டு.

பாடல் 88; பாடியவர்:– ஈழத்துப் பூதந்தேவன்
இரும்புலி தொலைத்த பெருங் கை யானைக்
கவுள் மலிபு இழிதரும் காமர் கடாஅம்
இருஞ் சிறைத் தொழுதி ஆர்ப்ப யாழ் செத்து
இருங்கல் விடர் அளை அசுணம் ஓர்க்கும்
காம்பு அமல் இறும்பில் பாம்பு படத் துவன்றி.
கொடுவிரல் உளியம் கெண்டும்
வடி ஆழ் புற்றின வழக்கு அரு நெறியே?

பொருள்:—“புலியைக் கொல்லும் பெரிய கை உடையது யானை. அதன் கன்னத்தில் இருந்து மத நீர் வடியும். அதில் வண்டின் கூட்டம் மொய்க்கும். அதன் ரீங்காரத்தை யாழின் ஒலி என்று கருதி பெரிய குகைகளில் உள்ள அசுணப் பறவைகள் உற்றுக் கேட்கும். அத்தகைய காட்டில் பாம்புகள் இறந்து போகும் படி கரடிகள் புற்றுகளைத் தோண்டும். என் காதலன் இப்படிப்பட்ட கஷ்டமான வழியில் சென்றானோ?”

நான்மணிக் கடிகை என்ற பிற்கால பதினென் கீழ்க்கணக்கு நூலிலும் ‘அசுணமா’ வருகிறது. இதில் முதல் தடவையாக அசுணம்+மா (மிருகம், விலங்கு) என்ற சொல் வருவதால் அசுணம் என்பது பறவை இல்லை என்பதும் தெரிகிறது:

பறைபட வாழா அசுணமா உள்ளம்
குறைபட வாழார் உரவோர் – நிறைவனத்து
நெற்பட்ட கண்ணே வெதிர்சாம் தனக்கொவ்வாச்
சொற்பட வாழாதாம் சால்பு (நான்மணிக்கடிகை, பாடல் 3)

பொருள்:— பறையின் ஒலி செவியில் விழுந்தால் ‘அசுணமா’க்கள் உயிர் வாழாது. அறிவுடையோர் ஊக்கம் குறைந்துவிட்டால் உயிர்வாழ மாட்டார் (காண்க-1). மூங்கில்கள் நெல் (தானியம்) தோன்றியவுடன் அழிந்துவிடும். மானமுள்ளவன் அவச்சொல் ஏற்பட்டால் உயிர்வாழ மாட்டான் (காண்க–2).

(1).அதாவது பயனுடைய செயல்களைச் செய்யும் வலிமை போய்விட்டால் தர்மன் முதலிய பஞ்ச பாண்டவர்கள் மேரு மலையை நோக்கி நடந்தே உயிர்விட்டது போல.. (2.)அதாவது சிறைவைக்கப்பட்ட சேர மன்னன் கணைக்கால் இரும்பொறை தண்ணீர் கேட்டவுடன் அவமானப் படுத்தப்பட்டான். உடனே உயிர் துறந்தான், கோவலனுக்கு மரணதண்டனை விதித்தது தவறு என்று கண்ணகி சுட்டிக் காட்டியவுடன் பாண்டிய மன்னனும் அவனது மனைவியும் உடனே உயிர்விட்டனர்.

Mythical Vedic Homa Bird is the emblem of Iran Airlines

அசுணம் பற்றி எனது ஆராய்ச்சி முடிவுகள்

1.மூன்று சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் அகநானூற்று உரையில் மட்டும் பறவை என்று வருகிறது. பாட்டில் விலங்கா பறவையா என்ற சொல் இல்லை. உரைகாரர்தான் அவ்வாறு கூறுகிறர். குகையில் வாழக்கூடியது விலங்காகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பது என் கருத்து.
2.இது குறிஞ்சி நிலப் பாடல்களில் மட்டும் மூன்று புலவரால் பாடப் படுவதால் இது மலையும் மலை சார்ந்த பகுதிகளிலும் வாழ்ந்த ஒரு விலங்கு என்றே கருத வேண்டும்.
3.மேலும் யாழ் வாசித்து பின்னர் பெரிய பறை (முரசு) ஒலி எழுப்பி கொன்ற செய்தியும் இருப்பதால் தமிழர்கள் இதை மாமிசத்துக்காக வேட்டையாடியே கொன்றிருக்கலாம்.
4.ஒலி அலைகளுக்கு எவ்வளவு சக்தி உண்டு என்பதை இது காட்டுகிறது. இப்படிப்பட்டதொரு விலங்கு,— சப்தம் அதிகரிக்கும் உலகில்— தாமாகவே அழிந்து போயிருக்கவும் வாய்ப்பு உண்டு.
5.இது மலைக் குகைகளில் வாழும் என்பதை எல்லா புலவர்களும் கூறுவதால் அந்தத் தகவல் சரியாகவே இருக்கும்.
6.இதைப்பற்றி சங்க நூல்களில் மூன்றே குறிப்புகள் மட்டும் வருவதால் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இது அபூர்வ விலங்கு ஆகியிருக்க வேண்டும்.
7. நவீன கால ஆராய்ச்சிகள் இது உண்மை என்றே காட்டுகின்றன. 185 டெசிபல் சப்தத்துக்கு மேல் கேட்டால் உடனே மரணம் சம்பவிக்கும். அதை அடிப்படையாக வைத்து சோனிக் பாம்ஸ் (சப்த வெடிகுண்டுகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் நீர் மூழ்கிக் கப்பல்களில் இருந்து வெளியாகௌம் கீழ்மட்ட அலைவரிசை ஒலிகள் டால்பின், திமிங்கிலம் போன்ற பிராணிகளைக் கொன்றதௌ அல்லது குழப்பிவிட்டது தற்கால ஆய்வுகளில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. டால்பின் எனப்படும் மிக புத்திசாலியான கடல் விலங்கும் திமிங்கிலங்களும் கூட்டமாகக் கடற்கரைக்கு வந்து “தற்கொலை” செய்துகொள்வதற்கு நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் ஒலி அலைகளே காரணம் என்றும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.

Hindu Mythical animal Makara in China

கம்ப ராமாயணத்தில் அசுணம்

கம்பனும் ராமாயணத்தில் அசுணமா பற்றிப் பாடுகிறான்.
துறை அடுத்த விருத்தத் தொகைக் கவிக்கு
உறை அடுத்த செவிகளுக்கு ஓதில் யாழ்
நறை அடுத்த அசுண நல் மாச் செவிப்
பறை அடுத்தது போலும் என் பாஅரோ.
பொருள்:–சான்றோர்கள் பல விருத்தப் பாக்களைக் கேட்டிருப்பார்கள். அந்தப் பாக்களுக்கு உறைவிடமாகத் திகழும் சான்றோர்களுக்கு என் பாடலை ஓதினால் இசை என்னும் தேனைச் சாப்பிட்ட சிறந்த விலங்கின் காதுகளில் பறை ஒலி விழுந்தது போல இருக்கும்.

அபிதான சிந்தாமணியில் சிங்காரவேலு முதலியார் கீழ்கண்ட செய்தியை எழுதி வைத்துள்ளார்.:–
அசுணம் : இது பேடையை விட்டு நீங்காத பறவை இதனிறம் உருவம் முதலிய நன்றாக விளங்கவில்லை. இதன் ஓசையை தலவனீக்கத்தில் தலைவி பொறாமைக்குத்த் தமிழ்நூலார் உவமை கூறுவர்.. (இந்தத் தகவல் பறவை என்று சொல்லுவது சரியெனப் படவில்லை).

Hindu Makara in Thailand

மான் வேட்டை பற்றி ஆதி சங்கரர்

ஆதி சங்கரர் பாடிய விவேக சூடாமணி தோத்திரத்தில் பாடல் 76-ல் மான்களை இசை பாடி பிடிக்கும் வழக்கத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். ஆக அசுணமா என்பது இது தொடர்புடைய ஒரு விலங்காக இருக்கலாம்.
பாம்புகளுக்கு செவிகளே இல்லை என்று உயிரியல் நிபுணர்கள் கூறியபோதும் மகுடி ஊதி பாம்பு பிடிக்கும் பாம்புப் பிடாரர் பற்றி இந்தக் காலம் வரை செய்திகள் கிடைக்கின்றன.( பாம்புக்கு கட் செவி= கண்களே செவி என்று தமிழில் ஒரு சொல் உண்டு. இது பற்றி நான் எழுதிய ஆய்வுக் கட்டுரையில் முழு விவரம் காண்க.)

My Articles related to this topic:—

Mysterious Tamil Bird Man | Swami’s Indology Blog

Four Birds in One Sloka: Adi Sankara and Nature | Tamil …
9 -7- 2012

The Mysterious Vedic Homa Bird – Tamil and Vedas
10 Dec 2011 –


contact swami_48@yahoo.com


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 305 other followers